Dómasafn gefið út af dómstólum

Ákærði var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og gert að sæta fangelsi í 30 daga.

Krafa gerð um geymslugjöld vegna bifreiðar sem flutt var inn til landsins en ekki leyst út úr tolli og var því fyrir tilstuðlan flutningsaðilans fargað. Málástæðu um aðildarskort stefndu hafnað en einungis fallist að litlu leyti á kröfur flutningsaðila og málskostnaður felldur niður.

Stefndi, íslenska ríkið, er sýknaður af dómkröfum stefnanda, A.

A höfðaði mál á hendur AL og krafðist þess að viðurkennt yrði að hún ætti, sem bréferfingi samkvæmt erfðalögum nr. 8/1962, rétt til þriðjungs innstæðu séreignarlífeyrissparnaðar sem B átti hjá AL við andlát sitt árið 2022 en til vara lægri hlutdeildar. A byggði kröfu sína á því að hún væri erfingi B í skilningi 1. málsliðar 4. mgr. 11. gr. laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að það væri aðeins við þær aðstæður að hvorki maka né börnum rétthafa væri til að dreifa að innstæða í séreignarlífeyrissparnaði rynni til dánarbús þannig að hún kæmi til skipta með öðrum eignum búsins eftir nánari ákvæðum erfðalaga, þar á meðal þeim sem fjölluðu um bréferfð. Samkvæmt því gat A sem bréferfingi B því aðeins átt rétt til hlutdeildar í séreignarlífeyrissparnaði B að hann hefði ekki látið eftir sig maka eða börn en ágreiningslaust var í málinu að svo háttaði ekki til við andlát hans. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu AL var því staðfestur.

A ehf. krafðist skaðabóta vegna fjártjóns sem félagið taldi sig hafa orðið fyrir vegna kaupa á sambyggðri rúllu-og pökkunarvél af L ehf. í júní 2020. Ætti fjártjónið rætur að rekja til galla í vélinni sem lýsti sér í óeðlilegum titringi við notkun hennar. Hann hvarf þó síðsumars 2022 og L ehf. neitaði því að vélin hefði verið gölluð. Í málinu lágu fyrir drög dómkvadds matsmanns að matsskýrslu sem Hæstiréttur taldi að hafa mætti hliðsjón af. Þar kom fram að umþrætt vél hefði titrað um það bil 40% meira við notkun en vél sem höfð var til samanburðar. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að það stæði L ehf. nær að bera sönnunarbyrði um tilvist galla í formi óeðlilegs titrings. Þá sönnunarbyrði hefði hann ekki axlað. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að vélin hefði verið gölluð í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og að á honum bæri L ehf. skaðabótaábyrgð. A ehf. krafðist skaðabóta vegna afnotamissis af umræddri vél og lagði til grundvallar kostnað sem hann hafði haft af leigu vélar sem hann hefði nýtt í hennar stað árin 2021 og 2022. Hæstiréttur sýknaði L ehf. af þeirri kröfu á þeirri forsendu að L ehf. hefði boðið A ehf. afnot af sambærilegri vél. Hvað varðaði þá þætti kröfugerðar A ehf. sem lutu að lögfræðikostnaði hans fyrir málshöfðun og kostnaði af störfum dómkvadds manns var fallist á þá niðurstöðu í hinum áfrýjaða dómi að slíkur kostnaður teldist til málskostnaðar samkvæmt e- og g-liðum 1. mgr. 129. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var L ehf. sýknaður af skaðabótakröfu A ehf. en dæmdur til að greiða honum 2.000.000 króna vegna reksturs málsins á öllum dómstigum.

Ákærða sem játaði sök var sakfelld fyrir hylmingu og fjársvik. Var henni ekki gerð refsing í málinu en um var að ræða hegningarauka við refsingu í fyrri dómum.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi og vörslur á teiknuðu barnaníðsefni. Var ákærða gert að sæta fangelsi í 8 mánuði, en fullnustu 5 mánaða frestað skilorðsbundið. Var einnig mælt fyrir um að ákærði sætti sértæku úrræði á skilorðstímanum.